Ini cerita tentang saya

ni saya..
Saya seorang gadis..
Lahirnya di tanah terchenta bonda saya.. Kelantan...
Bonda saya baik, bonda sy penyayang.. Bonda bagi sy kasih sayang, dia jaga saya..
Dan masih setia dengan saya..

Saya anak.. Ank perempuan kpd abah saya...
Mana abah sy?
Abah dah pergi jumpa tuhan saya...
Siapa tuhan saya..
Tuhan sy allah yang satu..
Kenapa tuhan jemput ayah saya..
Sebb Dia cakap Dia lebih sygkan abah sy dari saya...
Betulka??

Saya adik.. Adik kepada kakak dan abang saya..
Saya gembira saya jadi adik, sebab sy rasa sy kecil.. Saya boleh manja-manja..
Tapi saya jugak kakak..
Kakak kepada adik perempuan dan adik lelaki bongsu saya..
Jadi saya rasa saya tidak boleh manja-manja...
Tapi, Saya bertuah,
saya ada abang, saya ada kakak, saya ada adik perempuan n lelaki....
Saya anak tengah..
Dan dengan itu sayalah orang tengah kepada masalah2 keluarga saya ini...
Dan juga, saya rasa lagi bertuah. Lagi beruntung sebab saya boleh latih diri saya
Jadi kaunselor..
Kenapa nak jadi kaunselor?
Saya rasa itu jiwa saya..
Jiwang nya saya...
Tapi itu bukan jiwang, itu jiwa..
Jiwa saya, matlamat saya, cita-cita saya dan tugas saya sebagai khalifah Dia....
Ya... Itu tugas.. Tugas yang saya janji saya nak buat,
Amanah yang saya janji saya nak pikul,
Kata-kata yang saya lafaz saya nak pegang...
Tapi itu kifayah.,
tak wajib utk saya sorang ja..

Ya, itu kifayah..
Saya tahu...

Apa yang wajib... Dimana ain nya..
Disini...
Dihati saya...
Hati saya yang saya bawa..
Bawa bersama amanat saya...
Yang besar, hebat, membara...
Hati apa itu?
Hati saya yang istiqamah dengan cinta saya pada tuhan saya..
Hati saya yang sentiasa di jalan yang betol..
Hati saya yang percaya dengan akidah yang saya pegang...
Hati saya yang percaya
BAHAWASANYA TIADA TUHAN SELAIN ALLAH dan NABI MUHAMMAD ITU PESURUH ALLAH..
Bila hati saya teguh...
Mulut saya wajib menyebutnya...
Untuk apa...
Supaya saya tidak lalai-sedar..
sentiasa sedar.
Tidak lari jauh dari landasanNya..
Tapi saya sentiasa berlari..
Kadang saya jatuh, kadang saya melencong, kadang saya penat dan saya putus asa...
Jadi bagaimana?
Jadi saya perlu yakin dan saya perlu usaha untuk tunjukkan yang diri saya baik..
Baik mcm mana?
Baik dimana saya buktikan kepada semua mata-mata dan saya serapkan ke dalam hati-hati setiap manusia atas dunia ini
Yang saya boleh beramal dengan apa yang tuhan saya suruh..
Dan saya boleh mengelak dari apa yang tuhan saya larang..
Saya boleh membawa Diri saya dan orang sekeliling saya ke arah kebaikan,
Dan mencegah kearah kejahatan...
Ini janji saya..
Janji pada diri saya....
Betul?
Biiznillah... 

tapi tolong pimpin saya juga...